1 tekenbeet kostte me 7 jaar van mijn leven

Vandaag is het weer even ‘hot’ in het nieuws: de teken rukken op vanwege ‘het voorjaar in februari’. Het aantal mensen dat gebeten zal worden, stijgt volgens het RIVM, tot een record-hoogte. Niet iedereen ontwikkelt de ziekte van Lyme. Niet alle teken zijn besmet namelijk, maar wel veel. Waar minder aandacht voor is, is het feit dat de veelgenoemde ‘rode kring’ niet bij iedereen ontstaat die besmet is of deze niet wordt opgemerkt. Het is niet voor niets dat mensen soms al jaren met allerlei vage en in ernst toenemende klachten rondlopen.

Opgebrand
Dat gebeurde ook bij mij. In 2010 stortte ik letterlijk en figuurlijk in na toch wel vaak allerlei symptomen in de wind te hebben geslagen, waarvoor ik zelfs in het ziekenhuis was opgenomen. Geen diagnose. Toen kwam de grote klap. Ik heb daarna alle afdelingen van het ziekenhuis Ter Gooi gezien, dankzij een huisarts die mij goed kende en in de gaten had dat ik niet ‘Burn Out’ was of ‘Menopauzaal’ zoals sommige specialisten plachten te roepen, als ze geen diagnose konden stellen.

Diagnose na 2 jaar
Zo kwam ik uiteindelijk bij een particuliere arts terecht, die mij na een goed gesprek liet testen op Lyme en de eventuele co-infecties. Ik bleek ze allemaal te hebben volgens het bloedonderzoek uit Duitsland. (Bartonella, Ehrlichia, Rickettsia en Babesia.)Toen moesten de bacteriën nog uit mijn lijf. Ik kon inmiddels niet meer lopen en bewegen, verging van de pijn, ondanks 125 mg morfine op mijn lijf in de vorm van pleisters. De middelen die de Lyme bestrijden zijn soms net zo erg als de kwaal: Herxheimer-reacties, brainfog, geen darmflora meer, depressiviteit, vel over been. Maar ik had geen keus….

Bekentenis
Dit normaal ‘blije ei’ kon uiteindelijk niet meer. Het was de hel en ik zag geen andere uitweg meer dan uit het leven stappen. Ik wist hoe het moest zonder dat het er vreselijk zou uitzien en huilend nam ik afscheid van de wereld. Door een toevallige samenloop van omstandigheden werd ik gevonden. In het ziekenhuis (ja PAAZ) werd ik opgelapt en daarna ben ik in (langdurige) revalidatie gegaan. Het heeft jaren geduurd, maar nu ben ik er bijna. Ik ben journalist en heb besloten mijn verhaal op papier te zetten in de vorm van een boek. Hoewel ik over alle andere onderwerpen liever schrijf dan over de ‘zwartste periode’ uit mijn leven.

S(ch)andaaltjes
Belangrijk: ik zag gisteren nog kinderen in hun sandaaltjes door het bos lopen. We staan er niet bij stil, maar dat kan dus dodelijk zijn. Teken komen niet uit bomen gevallen, maar zitten in het lage struikgewas en klimmen / springen omhoog om zich ergen lekker te gaan nestelen. Ik reisde ‘all over the world’ en was tegen allerlei ziektes ingeënt, maar ben waarschijnlijk in mijn eigen achtertuin besmet geraakt met de Borelia-bacterie. Het kostte me uiteindelijk 7 jaar van mijn leven.

BewarenBewaren